Beĉjo

Mi volas ke,
Dio stuporu inter
mia morto kaj viaj kisoj

Ĉu vi forgesis tiom da vino?
Pungenstringi mian koron,
guto post guto engutigi ĝin,
en pokalon kiu estis en viaj manoj?

Mi volas tiom adori vin ke,
Dio kreu sin denove

Ĉu vi forgesis tiom da koloro?
Surmeti unu el ilin por ke,
miaj fingroj ne serĉu butonojn?

Mi volas konsumi Dion
en viaj brakoj

Ĉu vi forgesis tiom da Dio?
estas iu por adori vin?

Mi volas ne kombi miajn harojn
viaj fingroj kaptiĝu
inter miaj haroj

Ĉu vi forgesis odoron de l’arbaro?
Ne timu
Se mi perdiĝus inter viaj haroj.

Mi volas fari ion por ke,
Dio metu min en viaj vestoj
kaj vi
serĉu vin en miaj disŝiritaj vestoj.

Kial mi forgesis tiom da inko ?
Ĉu mi frotu miajn makulitajn manojn
al via vivo?

Abbas Marufi [ang. Abbas Maroufi] naskiĝis en Tehrano en 1957. Post ricevi diplomon de la mezlernejo li iris al militservon kiu finiĝis samtempe de okazo de la islama revolucio en Irano (1979). Ekde 1976-77 liaj unuaj rakontoj publikiĝis en revuoj kaj en 1980 kolekto de liaj mallongaj rakontoj en formo de libro kaj per titolo "alfronte de suno" [pr. Ruberu-je Aftab] eldoniĝis. Tuj post la revolucio li komencis studon de la dram-literaturon en Tehrano kaj dum sep jaroj daŭrigis ĝin intermitie pro fermiĝo de la universitatoj. Dum tiu periodo ĝi ankaŭ laboris kiel instruisto.
Inter 1977 kaj 1985 li verkis tri scenarojn por teatro, per unu el ili li finis siajn studojn. En 1986 li eldonis sian duan aron da mallongaj rakontoj sub titolo "la lasta elstara generacio" [pr. Aĥarin nasleh bartar]. Ekde 1987 ĝis 1990 li laboris en muzik-departmento de la Tehrana civita aŭlo. Pro eldono de sia unua romano "simfonio de mortoj" [pr. Samfonije mordegan] li gajnis nacian aklamon. En 1992 lia tria kolekto de mallongaj rakontoj "la aromo de jasmeno" [pr. Atre jas] malpermisiĝis en Irano sed eldoniĝis en Usono per enekzila eldonejo.
En 1990 Marufi fondis kulturan kaj literaturan magazinon "Gardun" [Kupolo de la Ĉielo]. Ĝi rapide iĝis unu el la plej gravaj forumoj por la iranaj disidentoj. Ĝi malpermesiĝis plurajn fojojn kaj finfine en 1996 la ŝtato malpermesis ĝin por ĉiam. Marufi kondamniĝis al 6 monatoj da enprizoniĝo kaj 20 vipobatoj ankaŭ oni malpermesis eldoniĝon de ĉiuj el liaj verkoj. En la sama jaro li sukcesis fuĝi al ekzilo kaj unue akceptiĝis per Heinrich-Böll House proksime de Dureno [gr. Düren].
En 2000 li kun sia familio iris al Berlino kaj post iom da tempo kreis la eldonejon « Hedajat » [pr. Hedayat]. En 2003 li ricevis la donacion de Arnold-Zweig el la fondaĵo de Preussische Seehandlung. En 2003 liaj antaŭe eldonitaj verkoj ricevis permeson por denove presiĝi kaj vendiĝi en Irano.