Beĉjo

Mi ne scias ĉu pro genio aŭ nur kaŭze de pura hazardo niaj prauloj elektis sunan kalendaron kaj komencis jaron en la printempa ekvinokso. Sed tion farante, ili donis al ni la plej belan feston de novjaro. Novruzo ne estas nur dato interkonsentita inter homoj sed inter homoj kaj la naturo mem. Ĝi estas la plej signifa tempo por komenci jaron; kiam plantoj reviviĝas kaj naturo post sia dormo dum malvarma vintro revekiĝas. Ja! Mohammad pravas kiam li diras ke nia novjarofesto ne estas religia. Ĝi estas festo tiel natura kaj senduba ke ĉiu konkeranto kiu venis al Iranon adaptis ĝin, aldonis al ĝi novajn ceremoniojn kaj faris ĝin festo de si mem. Sur ceremenia tablo de Novruzo zoroastrano metas Aveston kaj islamano Koranon. Tiel dum miloj da jaroj Novruzo ŝanĝiĝis sed ne formortis. Kaj ĝi neniam formortos. Eĉ se iam homoj decidos ke oni plu ne festu Novruzon, tiam la naturo, la tero kaj la universo mokos ilin kaj diros: Ho ! Kia vana decido!
Ĉi-jare mi trapasos Novruzon (kompreneble ne ĝian precizan momenton sed vesperon de ĝia tago) kun miaj samreligianoj en Montrealo. Kelkaj el ili estas irandevenaj zoroastranoj kaj la aliaj parsioj. Mirige parsioj ne konas Novruzon kaj ne festas ĝin. Kvazaŭ nur inter landlimoj de Irano eblas aprezi ĉefverkon de la naturo kaj fari Novruzon sia festo. Ĉiuokaze parsioj bone scias valoron de Novruzo kaj ĉar ŝategas ĉion kio rilatas al Irano do estas demandintaj por ke ni, irandevenaj zoroastranoj, ĉi-jare organizu tiun feston. Ni planis laŭtlegadon de preĝoj el Avesto, alparoladojn pri historio kaj signifo de Novruzo, senteman babiladon, kune vespermanĝadon, muzikaĵojn kaj dancon. Ĉi-jare mi trapasos Novruzon rememorante pri ceremonioj de tiu festo en Irano. En Montrealo ni plejeble havos la ceremonitablon HaftSin (la tablo sur kiu oni metas sep specifitajn objektojn kies nomoj en la persa lingvo komenciĝas kun la litero Sin – 15a litero en la persa alfabeto kiu prononciĝas kiel S) kaj ni donos al pli junaj Ejdiojn (novjarajn donacojn). Sed mi rememoros pri tiam kiam mi estis infano; ĉiujare ni ĝoje kaj senpacience atendis Novruzon por povi surmeti niajn novajn vestaĵojn. Kaj ni, infanoj, ĝoje iris viziti familianojn ĉar ni sciis ke tie estas bongustaĵoj kaj ĉe la fino ni ricevos Ejdiojn. Ho! Kiel vivo estis simpla kaj dolĉa por ni tiamaj infanoj! Mi memoras ke ni trovis niajn Ejdiojn kiuj preskaŭ ĉiam konsistis el novaj monbiletoj inter folioj de la libroj Avesto aŭ Korano (Ja! kelkaj el niaj familianoj kaj ankaŭ multaj el niaj amikoj kaj najbaroj estis islamanoj kaj ni ankaŭ vizitis ilin, Novruzo ne estas religia festo). Novruzo estis (kaj ankoraŭ estas) tempo por reamikiĝoj. Inter tiuj kiuj pro antaŭaj kvereloj aŭ malkonsentoj dum jaro (kaj iam dum jaroj) rezignis renkonti unu la aliajn. Kaj post la vizitoj (aŭ kelkfoje antaŭ ili) ni iris al vojaĝoj. Iam al Ŝomal (bordo de la maro Kaspio en la nordo de Irano), iam al Kermano kaj Jazdo kie kelkaj el niaj familianoj loĝis kaj eĉ iam al tute ne konataj (de ni) anguloj de Irano; Hamedan, Esfahan, Maŝhad. Por ni vojaĝoceloj ne estis gravaj sed vojaĝoj mem. Kaj ĉiu jaro komenciĝis kun bondeziroj, brakumadoj kaj kisoj de gepatroj kaj familianoj. Ĉi tie mankas al mi varmaj brakoj kaj dorlotantaj kisoj sed nur restas bonaj deziroj; Mi deziras pacon, ĝojon kaj sukceson por ĉiuj en la nova irana jaro :

Bonan Novruzon!
نوروزتان خجسته باد
هرروزتان نوروزباد نوروزتان پیروزباد