27 juill. 2006

Hundo kaj lingvo

amika nigra hundo
Mia familio en Svedio havas amikon kiu estas naskita en Orienta Prusujo [gr. Ostpreußen]. Li longtempe antaŭ kiam estis jam infano enmigris Svedion kaj nun tie vivas. Li ofte helpas al azilpetantoj el diversaj landoj (ekzemple al mia familio). Tiu amiko de ni havas hundon; nigran grandan hundon. Mi ne scias el kiu raso estas tiu hundo. Kiam mi estis en Svedio iun tagon li invitis min al sia hejmo. Tie kiam nia amiko pretigis teon mi sur tablo vidis revuon. Tiu revuo estis monata revuo tute pri tiu specifa raso da hundoj el kiujn unu havas nia amiko. Tiam mi pensis ke ĉu tiu internacia lingvo Esperanto estas malpli ol iu specio da hundoj? Ni rajtas interesiĝi pri ĝi, lerni ĝin kaj uzi ĝin. Ni rajtas elspezi niajn energiojn por ĝi eĉ se nur kiel distraĵo. Eĉ intereso de mia amiko al sia hundo estas ordinara kompare kun intereso de iuj pri multe pli bizaraj aferoj (kiujn mi ne malrespektas). Ni, esperantistoj, ne vivas en alternativa mondo. Ankaŭ Esperanto neniel similas al malvarma fuzio, homeopatio, la Podkletnov-gravitoŝildo, hidrinoj aŭ la Heim-spacpropulsado (tiujn aferojn nombras Ken Miner en sia blogo en la 26an de julio). Aliflanke ĝi ne estas danĝera noca afero. Ĝi estas nur lingvo. La plej unua apliko de lingvo estas helpi komunikadon kaj Esperanto tre bone faras tion. Mi ne komprenas kial oni devas pensi ke ĝi ne funkcias. Ĝi sufiĉe bone funkcias por mi ĉar homoj legas kaj komprenas miajn skribaĵojn. Mi rajtas elekti tiun ĉi lingvon kaj skribi en ĝi. Nun se iu deziras alian utilon de lingvo tiu persono povas serĉi ĝin ĉe aliaj lingvoj. Esperanto estas sufiĉe bona por mi.

Aucun commentaire: