17 oct. 2006

Pri dubo kaj la scienco

Mi devas korekti iun eraron en mia hieraŭa blogo. Kiam mi skribis ke la esenco de la scienco estas dubo, tio ne signifas ke oni rajtas ĉiam senprave dubi pri ĉio. Ja la scienco ankaŭ enhavas propoziciojn. Kiam oni diras "en normalaj kondiĉoj la akvo ekbolas je 100 gradoj celsiaj" por dubi tiun aserton oni devas havi sufiĉe konvinkantajn kialojn. Ankaŭ en la genetiko kiam oni diras ke naskoto de iu paro plejeble estos gene malsana, pri tio oni ne ŝercu. En kazo de la densakaj genaj malsanoj probableco de okazo estas tiom granda ke veto pri ili estas tute malkonsilita. Mi mem preferas etikinklinan aplikadon de la sciencaj faktoj. En la medicino oni instruas ke seksuamdo kun persono infektita je la aidoso plej probable rezultigas infektiĝon je tiu malsano. Nu bone do la saĝa persono evitu tion. Sed la scienco mem diras ke la probableco de infektiĝo je tiu malsano kaŭze de ĉiutaga kontakto kun infektita persono estas tre malgranda. Do oni povas ne forpeli personojn infektitajn de aidoso, oni povas eĉ ami iun el ili kaj vivi kun li aŭ ŝi. En tiu kazo mi opinias ke kvankam tre malgranda probableco ekzistas por infektiĝo je la malsano kaŭze de iu neseksa kontakto sed se la amo estas sufiĉe forta kaj ĉar la probableco estas ege malgranda do ja meritas riski tion. Cetere en kazoj kiel ekzemple kontakto de unu el la gepatroj kiu estas sana kun infektita infano tio estas eĉ farenda.
Ĉiuokaze ni ne malproksimiĝu de nia temo. La genetiko ankoraŭ ne kapablas certigi konsiderindan ĝustecon por tiu prognozo ke kiu persono estontece iĝas krimulo, seksatencanto, murdisto k.t.p. Mi eĉ ne vidas ĝin kapabla al fari tion en iu proksima estonteco. Pro tio mi konsideras ĉiun pretendon tiurilatan tre dubindega.

Aucun commentaire: