10 févr. 2010

El Avesto (28)

Ĉi-tie mi skribos la tradukon de la kvara verso de la tria kanto (la ĉapitro 30) en la unua parto de Gathao (Ahnavajiti). Ĝia transskribo estas:

Atĉa hjat hem majnu jasaetem pao-urvim dazde gaemĉa ajiatimĉa jathaĉa anĝat apemem ang-huŝ aciŝto dregvatam at aŝaŭne vahiŝtem mano.

Kaj la traduko estos:

Kaj tiam kiam la spiritoparo kunestiĝis, la vivo kaj la ne-vivo aperis. Tiel estos ĝis la fino de la ekzisto. La plej malbona mensostato estos por tiuj kiuj estas malnoblaj kaj la plej bona mensostato por la virtuloj.

Tiu verso ankaŭ estas sekvaĵo de la antaŭaj versoj kaj parolas pri spiritoparo kiu plenigas kaj elformas la mondon. Tio estas io simila al la koncepta paro de Jino kaj Jango en iu ĉina skolo de la filozofio. El interago de tiuj du konceptoj vivo kaj ne-vivo (aŭ malvivo, morto, detruo) kreiĝas. Zoroastrismo morale estas dualisma (kredas je ekzisto de la Bono kaj la Malbono je la morala nivelo - rigardu ĉi tie). Tial por malnobluloj oni antaŭdiras punon de malkomforta stato je ilia menso kaj la kompenso de nobla persono estos komfota mensostato.

Arkivo de tradukoj de Avesto.

Aucun commentaire: